Amarins Komduur-Daems

Amarins Komduur-Daems (1975) werkt als beleidsmedewerker bij de Tweede Kamerfractie van de PvdA. Hiernaast is ze, voordat ze actief werd in het bestuur van de lokale PvdA, voorzitter geweest van de Vereniging van Eigenaren van de Grote Hof. Ze is getrouwd, heeft een dochter (2) en woont sinds vier jaar in Nootdorp.
Al vele jaren houdt Amarins een persoonlijk blog bij, sinds een paar maanden is ze ook op twitter te vinden en haar nieuwe hobby hardlopen wordt ook 2.0 gedocumenteerd.

Meer blogs lezen van Amarins?Kijk dan op: persoonlijke blog of lees haar tweets: hier en hier staan de blogs over haar nieuwe hobby: hardlopen

Klaar voor de start

De afgelopen week zat werkelijk barstensvol belevenissen. Geen tijd gehad om me te vervelen, hooguit voor een paar terugblikken. Maar vooral volle koers vooruit. Maandag was de eerste vergadering van de campagneclub na de verkiezingen. Dit was zo half-half ook de eerste vergadering van de fractie. Dinsdagavond was het tijd voor het feestelijke afscheid van de oude raad, met mooie woorden voor de raadsleden die afscheid namen. Ik zal de inbrengen van Eric, Monique, Lenie en Riet zeker gaan missen maar ik hoop ze als partijgenoten nog vaak tegen te komen.

Woensdag was het tijd voor de pubquiz. En zowaar, we hebben ons weten te verbeteren. Deze keer werden we tweede, achter het team van Haagse Bluf. Het team van Telstar is zevende geworden. Dus royaal verslagen, voor de tweede keer op rij. Dat pubquizzen is echt leuk als je gek bent op feitjes en weetjes en je hoofd vol zit met verder erg onnuttige informatie. Blij met het resultaat in ieder geval.

Donderdag was het dan zover, tijd om te zeggen " dat verklaar en beloof ik". Wil je het nog eens bekijken, hier staat een filmpje: http://www.flickr.com/photos/jirnsum/4425728116/in/photostream/

Een indrukwekkend moment, zo voorbij, maar toch best belangrijk. Nico Oudhof had voor Marieke Steur en mij, als nieuwelingen, een mooi cadeau om te starten en wijze woorden.

En dan vrijdag. Ik kreeg om half-elf een sms-je van een van de Kamerleden waar ik voor werk. "Je moet zo om elf uur de radio aanzetten. Groot nieuws". Ik was thuis, dus dat werd Politiek24. Persconferentie van Wouter Bos. Nou ja, de rest hoef ik hier niet te vertellen, dat is uitgebreid in het nieuws geweest. Wat een onverwachtse stap. En wat een week van afscheid. Want er waren er veel meer die hun afscheid van de politiek aankondigden. Toch ook hier weer al de ruimte om vooruit te kunnen kijken. Gelukkig heeft zich voor de opvolging van Wouter een in mijn ogen zeer goede kandidaat aangediend. Ik heb alle vertrouwen in Job Cohen, en heb er zeer veel zin in om binnenkort weer een intensieve campagneperiode in te gaan.

Yes we Co-Hen!

En weer doorgaan

Vanochtend toen ik even voor tienen het gemeentekantoor instapte, vlak voor het bekendmaken van de verkiezingsuitslag stond daar de radio aan. Marco Borsato met 'Waarom nu jij' kwam voorbij. Met daarin de regel "Even slikken en weer doorgaan". En dat was het wel, na de voorlopige uitslag woensdag. Dubbel ook. Landelijk viel het allemaal nog wel mee, beter dan de verwachtingen. Hier lokaal drie zetels voor ons. Dus als nummer twee, zo zei iedereen tegen mij, een zekerheidje. Maar ik geloof het altijd pas als ik het zie. En bovendien, ik had zo gehoopt op vier zetels. En met wie gingen we dan door?

Donderdag hoorde ik van iemand dat het voelde alsof de verkering was uitgegaan. Het was natuurlijk sowieso nu ineens het einde van een intensieve campagneperiode. Tot en met de laatste dag, met canvassen in Delfgauw, er hard aan trekken. En dan moet je het loslaten, het is aan de kiezer, de democratie moest nu het werk doen.

Maar doorgaan is dus nu wel wat ons te doen staat, want we moeten nu aan de bak. Blij ben ik met de 160 stemmen die op mij uitgebracht zijn, daar wil ik iedereen hartelijk voor bedanken. Dus niets doen is geen optie, ik heb een mooie, eervolle taak te vervullen. Zelfs het campagnevoeren hoeven we de komende maanden nog niet te missen, want er komen natuurlijk weer verkiezingen aan. Dit weekend even bijtanken, lekker energie opdoen en opladen en dan weer gaan! Bij dat bijtanken zal het volgende nummer ook niet missen overigens:

Een tuinman voelt op zijn klompen dat het lente wordt

Na een weekje full-time campagnevoeren ben ik vandaag weer aan het werk, het krokusreces is immers weer voorbij. Nu weer campagnevoeren vanuit Den Haag, ook leuk. Vanavond gelijk weer door met de lokale campagne, net zoals morgen en overmorgen nog drukke campagnedagen zullen zijn. Vandaag was een dagje post wegwerken, kiezers te woord staan die vanuit het hele land bellen met vragen, en druk mailverkeer. Verder knipselkranten doornemen, zelfs in maar een weekje afwezigheid toch een hele stapel berichten. Daarbij viel me eentje op, uit de Volkskrant van 24 februari. Het artikel gaat over 'meester Bert' Ydema, hij gaf veertig jaar lang natuuronderwijs aan stadskinderen in Amsterdam. Aandacht voor de natuur dicht bij huis. Geen kalender nodig hebben om te zien dat het lente wordt, want een tuinman voelt dat op zijn klompen aan.

Grappig is dat hij ook aanstipt wat mij opvalt: in zijn nieuwe woonplaats Almere ziet hij hardlopers voorbij komen die hun eigen tuintje volledig hebben betegeld. Tegen die mensen zegt hij: 'Een tuintje is een groene sportschool. Hartstikke gezond, dat bukken en spitten. Zwaar werk soms zelfs, je blijft er hardstikke fit bij'. 

Leuk is dat in zijn boeken ontdekkingstochten door de tuin, eigenlijk lessen zijn over de natuur in het algemeen. Mooi vind ik dat, en ook belangrijk. Niet alleen de grote, bijzondere natuurgebieden zijn het koesteren waard. Nee, groen begint bij jou in de straat, in het plantsoentje. In je eigen achtertuin. Aan de rand van de vijver, of zelfs er in. Kinderen moeten met hun handen de modder in, jampotjes met slootwater vullen en dan goed kijken wat er gebeurt, om zo voeling te krijgen voor de wereld om hun heen. En die lente, echt, die komt er aan. Ga maar eens de tuin in, en bekijk de takken van de struiken eens goed. De knoppen beginnen te komen. De eerste bolletjes steken de kop op. Geniet van het groen! 

Thuis in mijn eigen buurt

Het lijkt zo logisch, je thuis voelen in je eigen buurt. Toch is het één van onze speerpunten in deze campagne. Toen ik op 12 december op het PvdA-congres naar de speech van onze landelijke voorzitter Lillianne Ploumen luisterde, realiseerde ik me ineens, hoe thuis ik me voel in mijn buurtje, in mijn dorp, in mijn gemeente. Het filmpje van de speech staat onderaan deze blog, want hij is het beluisteren waard vind ik. Ploumen zegt in deze speech dat Nederland van het land van de voortuinen, het land van de achtertuinen geworden is. Vroeger speelde veel van het dagelijkse leven voor op de stoep af. Dat kun je jaren vijftig en spruitjeslucht vinden, en in deze drukke randstad snap ik ook dat iedereen geniet van de privacy van de eigen achtertuin. Maar we moeten voorkomen dat iedereen zich verschanst achter de voortuin en alleen nog maar buiten is in de achtertuin. Niet meer groet op straat, uit angst dat de ander jou niet terug zal groeten. Dan leven we langs elkaar heen, weten we niet meer wie onze buren zijn. Er is een balans te vinden tussen voortuin en achtertuin, en als je die hebt, is het erg prettig samenleven.

Toen ik deze speech hoorde, moest ik ook gelijk denken aan waar ik woon. Ik woon in de Grote Hof. Wij hebben een grote gezamenljke binnentuin, of beter gezegd, vijf grote gezamenlijke binnentuinen. Het is een mooie binnentuin, met kersenbomen die in een groot grasveld staan. Midden in het grasveld staan twee bankjes op een klein pleintje. Een paar weken geleden is er op initiatief van de buurtbewoners een schommel en een rekstok neergezet. En oja, niet onbelangrijk, het is autovrij. Door deze opzet komen buren elkaar tegen, want het nodigt uit om voor je huis in de zon te gaan zitten. Een praatje te maken. Te weten wie je buren zijn. Toen we vijf jaar geleden bij het slaan van de eerste paal van dit nieuwbouwproject stonden, was dit ook wat ik hoopte dat het zou kunnen worden. Maar daar is nog veel meer bijgekomen. Ik had nooit gedacht dat het dorp om ons project heen nog zo dorps zou zijn. In de goede zin van het woord. Natuurlijk liep het niet altijd soepel met de gemeente. We wonen in een uniek project en sommige, vooraf bedachte, regels werkten niet. Maar uiteindelijk kwamen we er bijvoorbeeld met de hulp van de wijkmanager wel uit. Dat is waarom ik het zo fijn vind om in onze gemeente te wonen, en dat is ook waarom ik me er sterk voor ga maken dat het voor iedereen hier in de gemeente prettig samenleven blijft. Bekijk voor het stukje over de buurt deze video vanaf 06:00 minuten

Brandende liefde

In de veertien jaar die ik inmiddels al lid ben van de PvdA, heb ik een aardig arsenaal aan campagnetierlantijnen opgebouwd. Mooie rode rozen van vilt, rode rozen met knipperende lampjes, fleece-vesten, een regenjas, een regenponcho, t-shirt met lange en korte mouw... Met de verkiezingen in aantocht komen mijn tassen vol PvdA-spul weer van zolder en kan ik de campagne weer in. Vandaag ging ik even op zoek naar mijn mooie rooie fleece-vest. Die is namelijk lekker warm, perfect voor een campagne bij deze temperaturen,  ik ben dan ook geen "rood watje", zoals de Friese PvdA'ers die enkele Haagse heren noemen die geen koude campagne willen...
Al zoekende kwam ik ook nog een ander vast campagne-item uit het verleden tegen. De bloemzaadjes. Met zicht op de dag van morgen wil ik jullie deze toch niet onthouden: "Brandende Liefde". Hoe toepasselijk.
Alleen jammer dat er met koeienletters opgedrukt staat dat je op woensdag 22 november PvdA moet gaan stemmen... dus niet in te zetten voor deze campagne.
We hadden wel een Valentijnsactie als lokale PvdA en ik zag ook hier en daar op Twitter dat deze aangekomen was bij de geadresseerden. Een mooie kaart met daarop 'Zie ik je 3 maart?'. Het CDA had ook al een Valentijnskaart (maar dan geen persoonlijke) bij iedereen in de gemeente in de bus gedaan vanmorgen. En de VVD heeft ook de Valentijnsgeest te pakken, ze hebben mooie rozen uitgedeeld vandaag. Alleen de kleur van de rozen... Wit? 
Met Valentijn hoort dat natuurlijk rood te zijn en niet het wit van de jackjes van de VVD.
Ik vind het in ieder geval leuk dat de campagne zo lekker op stoom komt. Volgende week staan er weer een aantal debatten op stapel, dus dan gaan we hopelijk gauw weer door op de inhoud, want daar gaat het uiteindelijk om.
Spiegeltjes en kraaltjes zijn leuk, maar moeten niet de boventoon gaan voeren, maar zijn wat mij betreft leuke franje. En de rode rozen... die gaan we echt niet vergeten, maar wanneer we ze gaan uitdelen, dat is nog een verrassing!